MENU
Partnerzy
Witold Szabłowski: Zabójca z miasta moreli. Reportaże z Turcji. Czarne 2010
Premiera: 1 września 2010
Zabójca z miasta moreli to wielowątkowa opowieść o Turcji rozdartej między Wschodem a Zachodem, islamem a islamofobią, przesiąkniętej konserwatyzmem i ponowoczesnością, tęsknotą za Europą i eurosceptycyzmem. W każdym z reportaży Szabłowskiego ważą się czyjeś losy, każdy bohater ma okazję przemówić pełnym głosem, opowiedzieć swoją historię, nierzadko zadziwiony własną odwagą, którą wyzwolił w nim polski reporter. Imigranci z Afryki, młode dziewczyny uciekające przed widmem zabójstw honorowych, Ali Ağca - to zaledwie ułamek bajecznie kolorowego, choć niekoniecznie bajkowego korowodu, który prowadzi nas w głąb Turcji, do serca narodu, który zainfekowane europejskością gubi swój miarowy, tradycyjny rytm.
"To książka o tym, jak niewygodnie jest stać w rozkroku. Nie jest to jednak poradnik fitnessowy, jeno porywająca opowieść o życiu pomiędzy dwoma nieprzystającymi światami".
Jacek Hugo-Bader
Peter Fröberg Idling: Uśmiech Pol Pota. Tłum. Mariusz Kalinowski. Czarne 2010
Premiera: 25 sierpnia 2010
W 1975 roku, po pięciu latach bezmyślnych rządów wojskowej kliki generała Lon Nola, władzę w Kambodży zdobywają Czerwoni Khmerzy. Mają ogromne poparcie ludu i lewicujących środowisk europejskich. Zniszczony amerykańskimi nalotami i wojną domową kraj, przedzierzga się w Demokratyczną Kampuczę, w której hasła chłopskiej rewolucji mają zbudować nową, lepszą przyszłość. Peter Fröberg Idling zabiera czytelników w przerażającą i fascynującą podróż do serca tego kraju. Niczym detektyw śledzi sprzeczne doniesienia, ze strzępów informacji buduje prawdziwy obraz życia w obłąkańczej utopii i odsłania tajemnice jednej z najkrwawszych dyktatur XX wieku.
Odkrywa też niechlubną kartę z przeszłości. Szwedzcy entuzjaści rewolucji Pol Pota, głusi na relacje uchodźców, niezachwianie wierzyli, że czerwony terror to tylko konieczny etap na słusznej drodze do wyzwolenia. Fröberg Idling pyta, w jaki sposób udało się Khmerom zamydlić oczy szwedzkiej delegacji, która w 1978 roku odwiedziła Kampuczę. Dlaczego w sprawozdaniach, na zdjęciach i w filmie nie widać zagłodzonych i zastraszonych ludzi, o których mówili uciekinierzy?
Pragnie również zrozumieć, co prawiło, że Saloth Sar, wykształcony w Paryżu młody fan piłki nożnej i francuskiej poezji romantycznej, stał się Pol Potem, krwawym tyranem, pod którego rządami zginęła prawie jedna czwarta ludności całego kraju? Odpowiedzi szuka zarówno w dokumentach, jak i w rozmowach ze świadkami terroru Czerwonych Khmerów. Z relacji tych buduje literacki reportaż przejmujący do szpiku kości.
"To prawdopodobnie jedna z najlepszych dokumentalnych książek tego roku. (…) Materiałów na temat Kambodży i rządów Pol Pota opublikowano wiele, ale Peter Fröberg Idling przedstawia tę dramatyczną historię w całkiem nowy sposób. I choć temat jest przerażający, to naszkicowany przez Idlinga portret kraju i ludzi jest przede wszystkim poetycki. Kojarzy się ze stylem Svena Lindqvista, szwedzkiego mistrza podróżniczego reportażu, lub jego duńskiego odpowiednika, Carstena Jensena. (…) A ponieważ świat jest zły, zróbmy dobry uczynek: pomóżmy tej książce wypchnąć z listy bestsellerów wszystkich bohaterów wojennych, uzdrowicieli i nawiedzonych dietetyków".
"Dagbladet"
"To powieść dokumentalna najwyższej klasy, sięgająca po najlepsze techniki literackie. Otrzymujemy świeże, wnikliwe spojrzenie połączone z zapierającym dech w piersiach doświadczeniem czytelniczym".
"Potemkinreisen"
"Uśmiech Pol Pota to subtelna i mimo swej tematyki niemal piękna książka, stawiająca niezwykle ważne pytanie: Jak chronić się przed politycznymi marzycielami i fanatykami, tak by nie zniszczyć jednocześnie możliwości stworzenia lepszego świata? Żyjemy w czasach, w których nie wszystkim idealistom udaje się odróżnić totalitaryzm od ruchów demokratycznych. Uśmiech Pol Pota to książka, która zwraca się do jednych i do drugich".
"Dagens Næringsliv"
"Idling stworzył przenikliwą i dramatyczną opowieść o tym, jak zagłodzono i wymordowano 1,7 miliona ludzi, nie pokazując międzynarodowej opinii publicznej nawet jednego ciała. Długo i uważnie przyglądał się uśmiechowi Pol Pota, który – gdy się mu przypatrzeć – okazuje się grymasem drwiny".
"Bergenavisen"
"Uśmiech Pol Pota to nie tylko świetny reportaż, ale także bardzo dobra powieść. Być może nie wypada polecać jej jako wciągającej narracji, ale temu, kto da się ponieść samemu tekstowi, trudno będzie zapomnieć o dramatycznym kontekście historycznym i pozostać wobec niego obojętnym".
"Studvest"
"Tę bezstronną, wnikliwą książkę po prostu trzeba przeczytać. Idling, który przez kilka lat mieszkał w Kambodży, z niezwykłym wyczuciem, subiektywnie, a jednak bez uprawiania polityki, pokazuje, jak rażąca niekompetencja i niedające się opisać zło mogą na wiele lat zniszczyć cały kraj".
"Adresseavisen"
Sven Lindqvist: Terra nullius. Podróż przez ziemię niczyją. Tłum. Irena Kowadło-Przedmojska. WAB 2010
„Terra nullius - ziemia niczyja. Ziemia, która do nikogo nie należy. W każdym razie do nikogo, z kim trzeba by się liczyć. Obszar, który wkrótce będzie niezamieszkany, bo zaludniają go niższe rasy, zgodnie z prawami natury skazane na wymarcie. Terra nullius. Termin przywoływany najczęściej jako argument w obronie brytyjskiej inwazji na Australię".
Sven Lindqvist, wielbiciel pustyni, przejechał dwanaście tysięcy kilometrów przez Australię, rzekomą ziemię niczyją, rejestrując rozmaite odcienie jej krajobrazu. Jednocześnie odbył podróż przez dwieście lat australijskiej historii idei. Jak doszło do tego, że Australijczycy porwali sto tysięcy dzieci czarnym matkom? Jak to możliwe, że dopiero w latach sześćdziesiątych XX wieku wykreślono Aborygenów z Księgi flory i fauny, uznając ich za ludzi - stworzenia posiadające wolną wolę, zdolność logicznego myślenia oraz wyższą świadomość? Odbierano dzieci ludziom, dla których największą kulturową wartością były więzi rodzinne. Odbierano ziemię ludziom, których niebem była właśnie ziemia. W Terra nullius Sven Lindqvist drąży głębiej temat podjęty w poprzedniej książce, Wytępić całe to bydło. Zbrodnie przeszłości mają wpływ na teraźniejszość. Jaką zająć wobec nich postawę? To jeden z najgorętszych tematów w dzisiejszej Australii - i nie tylko tam.
Prowokacyjna podróż przez mroczną historię powstawania „białej" Australii, ukazująca ludobójstwo dokonane na Aborygenach. Odwołując się do historii, literatury, antropologii oraz swoich podróży, Lindqvist przedstawia losy ziemi niczyjej, która stała się prowincją białego człowieka.
„The New Press"
za: www.wab.com.pl
Roberto Saviano: PIĘKNO I PIEKŁO. Przekład: Alina Pawłowska - Zampino. Czytelnik. Warszawa 2010
Premiera: lipiec 2010
Zbiór tekstów z lat 2004–2009 opublikowanych w prasie włoskiej, poprzedzonych autorską przedmową. Saviano pisał je przed ukazaniem się "Gomorry", a także potem, kiedy dopadła go nieoczekiwana popularność książki i jej konsekwencje. Powstałe teksty są wynikiem dotkliwego poczucia samotności ich autora, skazanego wyrokiem kamorry na przymusowe odosobnienie. Saviano opisał miejsca naznaczone piętnem mafii, wojny – od próby podboju Ameryki przez Wikingów, po codzienną wojnę z mafią, nakreślił portrety ludzi, których spotkał w życiu i na kartach książek. Wspomina Miriam Makebę, zmarłą nagle podczas koncertu, zorganizowanego dla upamiętnienia afrykańskich ofiar kamorry. Opisuje chłopców ze Scampii, odtwórców głównych ról w filmie "Gomorra"... Pisze też o tych, którzy nie mają z mafią nic wspólnego: o jazzmanie Michelu Petruccianim i piłkarskim championie Lionelu Messim, którzy pokonali fizyczne ułomności, o pisarzach, m. in. o Salmanie Rushdiem, Gustawie Herlingu-Grudzińskim, o zamordowanych dziennikarzach Enzu Biagim, Annie Politkowskiej i Giancarlu Sianim. "Być może uda mi się przekonać moich czytelników, że dzięki zdolnościom i sile takich ludzi jak ci, o których w niej opowiedziałem [...], piękno może przeciwstawić się piekłu" powiedział Saviano, zapowiadając premierę książki we Włoszech.
Tiziano Terzani: Koniec jest moim początkiem. Tłum. Iwona Banach. Zysk i S-ka 2010
Premiera: maj 2010
Ta pośmiertna książka, przygotowana do druku przez syna autora, jest doskonałym sprawdzianem szczerości. To podróż niezmordowanego globtrotera, który starał się doprowadzić do końca swoje ostatnie dziennikarskie śledztwo. Chciał odnaleźć sens choroby, śmierci, cierpienia. Aby tego dokonać, trzeba było wielkiego dziennikarza. Jednego z największych na świecie.
Rozrachunek z życiem na stronach najbardziej intymnego i prawdziwego spośród wszystkich reportaży Tiziano Terzaniego. To podróż człowieka w poszukiwaniu sensu i siebie samego. "Panorama"
Terzani to wybitny reporter, świadek naszej historii, który opowiedział nam o złudzeniach i utopiach minionego wieku. "La Stampa"
Wojciech Górecki: TOAST ZA PRZODKÓW, Czarne, Wołowiec 2010
Premiera: 27 kwietnia 2010
"Europa, Azja. Odkąd jeżdżę na Kaukaz, zadaję sobie pytanie, jaki to kontynent. Nie ma jednej odpowiedzi. Nawet geografowie nie są zgodni (choć większość uważa, że mimo wszystko Azja). Gdyby jednak brać pod uwagę kryterium kulturowe, granica przecinałaby region, ale nie prostą kreską, tylko zakosami, łukami, esami-floresami, zostawiając po obu stronach liczne
enklawy należące do sąsiada.
Na dodatek zmieniałaby co chwilę swój przebieg".
Wojciech Górecki
"Nie znam się na Kaukazie. Zdaje się, że nikt się na nim nie zna; Lermontow się znał, ale go zabili. Mimo to, wędrując z Wojtkiem Góreckim po tym obcym świecie, czułam się dziwnie swojsko. A kiedy celnik zamknął granicę, by go podwieźć do miasteczka, kiedy kierowca autobusu przerwał podróż, by zaprosić go do swojego domu (staruszek ojciec musiał opowiedzieć gościowi jak Berlin zdobywał) pomyślałam: złym reporterom nic takiego się nie przytrafia".
Hanna Krall
"Jak można chcieć do NATO, a jednocześnie uważać, że Stalin i Chrystus to najbardziej wpływowe osobistości w dziejach świata?
W jaki sposób Polacy budowali naftową potęgę Azerbejdżanu?
Po co Sowieci wymyślili Osetię Pd i dlaczego wybuchła wojna w Gruzji?
Wreszcie czy Kaukaz Pd. z najstarszymi chrześcijańskimi państwami Armenią i Gruzja to jeszcze Europa czy już Azja?
To tylko kilka pytań na które w Toaście za przodków stara się dopowiedzieć Wojciech Górecki. Znakomity znawca Kaukazu, latami podróżował po nim jako ekspert Ośrodka Studiów Wschodnich, przyglądał się z bliska jako pracownik polskiej ambasady w Baku, a że do wiedzy eksperta dodał nieprzeciętny talent reporterski od książki trudno się oderwać.
Czytając pamiętajmy o tradycyjnym zakończeniu ormiańskich bajek - z nieba spadły trzy jabłka, jedno dla tego kto opowiadał, drugie dla tego kto słuchał, trzecie dla tego, kto zrozumiał. Jednym słowem - toast za autora"
Maria Przełomiec
za: www.czarne.com.pl
Paweł Smoleński, Bartłomiej Kuraś: BEDZIES WISIOŁ ZA COSIK. GADKI PODHALAŃSKIE, Znak, Kraków 2010
Premiera - 2010
Józef Kuraś, pseudonim „Ogień” - legendarny przywódca partyzantki na Podhalu, walczący równie zaciekle podczas wojny z Niemcami, co tuż po niej z władzą komunistyczną. Do dziś ciążą na nim jednak podejrzenia o mordowanie żydowskiej ludności.
Wacław Krzeptowski, przez nazistów zwany „księciem górali”, zwolennik idei Goralenvolk zakładającej stworzenie w ramach III Rzeszy samodzielnego państwa góralskiego.
Józef Krzeptowski, który zasłynął podczas wojny jako „król tatrzańskich kurierów”, przemycając przez góry mikrofilmy, meldunki, rozkazy oraz pieniądze niezbędne dla działalności polskiego państwa podziemnego.
Józef Oppenheim, zwany „Opcio”, narciarz, ratownik górski i wieloletni kierownik TOPR, który tuż po wojnie zginął w niewyjaśnionych okolicznościach.
To niektórzy bohaterowie fascynującej książki ukazującej nam skomplikowane losy mieszkańców Podhala i Tatr, których wciąż dzieli pamięć o bolesnej przeszłości regionu.
Konrad Piskała: SUDAN. CZAS BEZDECHU. WAB, Warszawa 2010
Premiera - marzec 2010
Co łączy Sudańczyka mieszkającego przy granicy z Egiptem z Sudańczykiem z Południa? Przecież dzieli ich wszystko - język, tradycja, religia, historia, klimat, a zwłaszcza dwa tysiące kilometrów bez asfaltowych dróg. Pokonujemy tę odległość. Spędzamy setki godzin w podróży, na pustyni i na rzece, zatrzymujemy się w miastach i małych oazach. O Sudańczykach mówi się nie bez powodu, że to najżyczliwsi ludzie na świecie. Jak więc możliwa była tu tak okrutna wojna, która pochłonęła miliony ofiar? Na to pytanie odpowiadają przedstawiciele różnych plemion, wielu zawodów - farmaceuta, lekarz, kierowca przewożący miny, oficer wojsk z Południa, ale też zwykli ludzie bez jakiegokolwiek wykształcenia. O Sudanie mówią również Polacy, którzy związali się z tym krajem - siostra zakonna i pracownicy organizacji pozarządowych. To opowieści o przemocy, głodzie, strachu, lecz i ogromnej nadziei.
Wojciech Tochman: BÓG ZAPŁAĆ, Czarne, WOŁOWIEC 2010
Premiera - 10 marca 2010
Bóg zapłać to kolekcja znanych reportaży Wojciecha Tochmana, w nowym układzie, tworzącym klarowną, spójną całość. Czas stał się ich sprzymierzeńcem, a zmieniony kontekst społeczny zaskakująco uwypuklił opisywane zjawiska. Opowieści dokumentalne Tochmana nabrały dodatkowej wyrazistości - w jej jaskrawym świetle solidarność i empatia przeplata się z bezkompromisową uczciwością. Bóg zapłać to nie tylko złożony obraz polskiej religijności, ale przede sonda zapuszczona w głąb naszej mentalności.
"Elementarny odruch solidarności i współczucia stanowi zaczyn i sens tych reportaży. A właściwie opowieści o losie - czasem z Księgą Hioba, czasem z antyczną Mojrą w tle".
Paweł Huelle, "Gazeta Wyborcza"
"Jego reportaże niemal zawsze są wydarzeniem, a zbierające je kążki jeszcze większym (dwie z nich trafiły do finału Nike). To w nich rysuje się obszar wrażliwości autora. Nie brakuje w nim miejsca na idola tysięcy słuchaczy i dla wiejskiej dziewczynki, która zaginęła bez śladu".
Marta Mizuro, "empik.com"
"Te ekstremalne, choć 'z życia wzięte' historie, jakby stworzone dla potrzeb tabloidów, pod piórem Tochmana tracą swą plakatową jednowymiarowość. Zamieniają się w wielowarstwowe opowieści, w których jest socjologiczne zacięcie, psychologiczna przenikliwość, metafizyka i literacka maestria, polegająca na bezbłędnym wyczuciu szczegółu".
Juliusz Kurkiewicz, "Polityka"
"Od przeciętnych reportaży, publikowanych każdego tygodnia w prasie, odróżnia te teksty także
imponujący warsztat. Język, którego używa Tochman, jest mocny, klarowny, nieprzesłaniający nawet na chwilę tego, co najważniejsze".
Piotr Czerski, "Tygodnik Powszechny"
Mariusz Szczygieł: KAPRYSIK. DAMSKIE HISTORIE, Agora, WARSZAWA 2010
Premiera - 15 marca 2010
Mottem tej reporterskiej opowieści o kobietach jest zdanie-klucz, które najlepiej, według autora, określa ludzką naturę: "Najlepsze miejsce na namiot jest zawsze trochę dalej". (Zdanie to zresztą wypowiedziała kobieta). Książka - w nietypowym formacie - jest jednocześnie rodzajem albumu z prywatnymi zdjęciami bohaterek.
E. Benjamin Skinner: ZBRODNIA. TWARZĄ W TWARZ ZE WSPÓŁCZESNYM NIEWOLNICTWEM niewolnictwem (A Crime So Monstrous. Face-To-Face with Modern-Day Slavery), Znak, KRAKÓW 2010, tłumaczenie z j. ang.: Jacek Konieczny
Premiera - marzec 2010
Książka Benjamina Skinnera to poruszająca i znakomicie udokumentowana opowieść o współczesnym niewolnictwie i handlu ludźmi, który kwitnie na wszystkich kontynentach.
Haiti, Sudan, Rumunia, Turcja, Indie, Holandia i Standy Zjednoczone to miejsca, gdzie autor stanął twarzą w twarz z jednym z najbardziej przerażających i lekceważonych problemów współczesnego świata, w którym żyje więcej niewolników niż w czasach, gdy niewolnictwo było usankcjonowane. Skinner jest nie tylko świadkiem tragedii niewolników, ale poznaje również z bliska ich oprawców. Błyskotliwie opisuje też złożony stosunek do problemu niewolnictwa reprezentowany przez waszyngtońskich polityków.
MARIUSZ SZCZYGIEŁ: GOTTLAND, wydanie II, poprawione
Wybór znakomitych reportaży poświęconych Czechom, uwikłanym w czasy, w jakich przyszło im żyć. Czechosłowacja i Czechy - Gottland - to kraj horroru, smutku i groteski. Gottland Mariusza Szczygła nie ma nic wspólnego ze stereoptypową opowieścią o kraju wesołków, zabijających czas przy piwie.
Aktorka Lida Baarova - kobieta, przez którą płakał Goebbels; rzeźbiarz Otakar Szvec – twórca największego pomnika Stalina na kuli ziemskiej, który nim skończył dzieło, postanowił się zabić, autentyczna siostrzenica Franza Kafki, która do dziś żyje w Pradze; piosenkarka Marta Kubiszova, której komunistyczny reżim na 20 lat zabronił śpiewać i skasował nagrania z radiowych archiwów; legendarny producent obuwia Tomáš Bata, który stworzył kontrolowane przez siebie miasto na 10 lat przed pomysłami Orwella; pisarz Eduard Kirchberger, który stworzył siebie na nowo i został Karelem Fabianem oraz wielu innych – to bohaterowie tej książki. Poprzez ich barwne życiorysy Mariusz Szczygieł opowiada o czasach, w jakich przyszło im (i nam) żyć. Opowiada o wygórowanej cenie, jaką musieli zapłacić za pozornie nieważne decyzje, o tragicznym splocie przypadku i przeznaczenia, kształtującym życie całych pokoleń.
"To nie jest książka, to klejnot".
"Le Figaro"
Więcej informacji: mariuszszczygiel.com.pl, www.czarne.com.pl
